Laatst kreeg ik een berichtje
“Lydia, ik heb weer zin om mijzelf op te zoeken”, ik vond dit een mooie zin en het inspireerde mij tot het schrijven van dit stuk.

Jezelf steeds weer opnieuw opzoeken, af en toe weer de touwtjes loslaten, dan weer terug naar jezelf, dan weer een paar stapjes terug om vervolgens weer  jezelf op te pakken, zo kom je er ook.
Jezelf steeds weer opnieuw opzoeken totdat je jezelf volledig gevonden hebt.

Mijzelf vinden, voorbij oordeel, voorbij kritiek, voorbij onzekerheid, voorbij twijfel, voorbij datgene dat mij op de plek hield, voorbij datgene dat mij steeds weer het bekende liet zien, het is een heerlijk gevoel.
Ik kan nu na al die jaren zeggen dat ik  mijzelf gevonden heb.
Ik heb mijzelf gevonden onder al die jasjes, onder al die sluiers, onder al die lagen stof van oude verhalen en aannames die mij steeds weer dezelfde dingen lieten zien.

De afgelopen periode heb ik mij meer ondergedompeld in  mijzelf dan ooit te voren.

De afgelopen periode heb ik meer de stilte opgezocht in mijzelf dan ik  in al die jaren heb gedaan.

Nu moet je weten dat ik al een hele weg heb afgelegd en dat  mijn leven al op allerlei vlakken getransformeerd is.
Logisch, dat je leven veranderd wanneer je op reis gaat naar jezelf.

De transformatie zit in jezelf, datgene dat je aankijkt dat veranderd in de buitenwereld en daarom lijkt mijn leven bijlange na niet meer op wat het was en het is zo mooi want iedereen om mij heen transformeert mee.

Het steeds weer opnieuw opzoeken van mijzelf  laat mij voelen, laat mij kennismaken , laat mij horen, laat mij aanwezig zijn.

Het steeds weer opnieuw opzoeken van mijzelf laat mij tevreden zijn, laat mij loslaten, laat mij voorbij gaan aan het verleden, laat mij voorbij gaan aan de toekomst, laat mij aankomen.

Het steeds weer opnieuw opzoeken van mijzelf laat mij kijken, laat mij neutraal zijn, laat mij observeren wat ik zie.

Het steeds weer opnieuw opzoeken van mijzelf laat mij ontbinden met verhalen, laat mij opnieuw verbinden met verhalen, laat mij zijn met alles dat zich aandient vanuit het zijn met alles dat er is.

Het steeds weer opnieuw opzoeken van mijzelf laat mij aankomen in het enige moment dat telt.

Het steeds weer opnieuw opzoeken van mijzelf laat mij verbinden met de kern, de kern los van wie ik ben, de kern van het licht, de kern van liefde , de puurheid van alles wie wij zijn.

Het steeds weer opnieuw opzoeken van mijzelf laat mij voelen wie ik wil zijn.

Het steeds weer opnieuw opzoeken van mijzelf heeft mij dat plekje gegeven waar ik altijd kan zijn, waar ik altijd liefde ervaar, waar ik altijd voeding krijg, waar ik de gelukzaligheid in mijzelf en ieder moment ten alle tijden vind.

Wist je dat de yin yoga hier ook fijn aan heeft bijgedragen?

Het is voor mij een vorm van yoga waar je de beweging naar binnen maakt en leert om te luisteren naar het kunnen en de grenzen van je fysieke lichaam.

Een vorm waar je zacht leert zijn naar de gedachtes die in je opkomen.

Een vorm van yoga  waar je zachtjes je comfortzone leert te stretchen.

Waar je leert te observeren wat er gebeurt in je geest, in je gedachten, in je emoties, in je gevoel zonder dat je daar een betekenis aangeeft.

Waar je leert om te voelen , te voelen wat er voelbaar is  aan sensaties en waar je leert te zijn met de sensaties die zich aandienen, waar je leert dat je iedere sensatie kunt verzachten door er alleen maar bewust  mee te zijn.

Waar je leert dat je niets meer moet en niets meer hoeft wanneer je volledig in het moment en in jezelf bent aangekomen en dat vandaaruit zich altijd weer de juiste impuls laat horen.

Je hoeft alleen maar aanwezig te zijn, te luisteren en te voelen, dat is wat yin yoga voor mij is en dit is mijn dagelijkse staat van aanwezig zijn in het leven dat ik leef.

En wanneer ik even op een zijspoor kom dan weet ik dat de deur op ieder moment en altijd open staat om dat plekje in mijzelf weer op te zoeken, mijn staat van aanwezig zijn, mijn staat van ZIJN, dat plekje dat er ALTIJD is!